هنرمند

ولی‌جان مؤمن در دل کوهستان‌های زاگرس، در لرستان، زاده شد. آنجا که تابستان‌ها، دامنه‌ها از بنفش گون و زرد علف می‌درخشند و زمستان‌ها، برف سنگینِ سکوت را بر قله‌ها می‌نشاند. این فضا، نه تنها خاستگاه جغرافیایی، بلکه زبان بصری اوست.

از نوجوانی، نه با سخن بلکه با رنگ و خط با جهان گفتگو می‌کرد. بر روی سنگ‌های رودخانه نقش می‌کشید، با خاک رنگ می‌ساخت، و آنچه در چشم داشت را بر هر سطحی ثبت می‌کرد. هنر برای او، نه تزئین، بلکه نوعی از بودن بود.

تحصیلات آکادمیک، مهارت‌های کلاسیک را به این شهود فطری افزود. اما مؤمن هرگز نگذاشت تکنیک، روح اثر را ببلعد. در آثار او، آموزش در خدمت احساس است، نه برعکس. ضربه‌های قلم‌موی او، گاه سنگین و اعلام‌گر، گاه ظریف و رازآمیز، همه برخاسته از همان دامنه‌های زاگرس است.

امروز، با بیش از چهار دهه کار پیوسته، آثار مؤمن در مجموعه‌های خصوصی و عمومی در ایران و جهان نگهداری می‌شود. او همچنان در کارگاه خود کار می‌کند؛ می‌گوید: نقاشی یاد گرفتنی نیست، تنها باید به خودت اجازه بدی که ببینی.

«زاگرس به من یاد داد که سکوت، عمیق‌ترین رنگ است.»

"The Zagros taught me that silence is the deepest colour."